Την ίδια ώρα, το νομοσχέδιο του υπουργείου Τουριστικής Ανάπτυξης που βρίσκεται στη Βουλή, επιχειρεί να λύσει χρόνιες "εκκρεμότητες" για το τουριστικό κεφάλαιο, "τακτοποιώντας" πολεοδομικές παρανομίες στις οποίες βασίστηκαν γερές κερδοφορίες. Ενα ικανό πλήθος ξενοδοχειακών μονάδων λειτουργεί επί πολλά χρόνια χωρίς το Ειδικό Σήμα Λειτουργίας του ΕΟΤ και χωρίς κανέναν έλεγχο, καθώς έχουν προχωρήσει σε πολεοδομικές αυθαιρεσίες, με αποτέλεσμα οι άδειες οικοδομής να μη συμπίπτουν με τη υφιστάμενη μορφή τους. Αυτό εμπόδιζε την έκδοση μιας σειράς πιστοποιητικών, όπως της πυρασφάλειας, που απαιτούνται για την ανανέωση του σήματος.
Με τις διατάξεις του νομοσχεδίου δε θα λαμβάνονται υπόψη οι παρανομίες, όλα θα "τακτοποιούνται" με κάποιες βεβαιώσεις, συμβολικά πρόστιμα θα "τακτοποιούν" και την... εξιλέωση των αυθαιρετούντων. Τα σήματα θα δίνονται αφειδώς και οι επόμενοι παραβάτες θα κάνουν άνετα τις επεκτάσεις που επιθυμούν, προσβλέποντας βάσιμα σε μια ακόμη σχετική διάταξη στο μέλλον.
Οι ρυθμίσεις όπως αυτή της "τακτοποίησης", που έχουν μεγάλη προϊστορία συναφών διατάξεων, τα μέτρα άμεσης και έμμεσης οικονομικής ενίσχυσης, όπως αυτά που λήφθηκαν πρόσφατα από την κυβέρνηση, το νέο χωροταξικό που στρώνει το δρόμο σε νέες ασυδοσίες, το ξεπούλημα της δημόσιας τουριστικής περιουσίας, δεν είναι κάτι νέο ως σύλληψη και πράξη, δεν αποτελούν εξαίρεση, αλλά τον κανόνα. Οι δύο τελευταίες περιπτώσεις, απλά τον επιβεβαιώνουν.
Η λογική της αντιμετώπισης του τουρισμού πρώτα και κύρια ως οικονομικής δραστηριότητας, είναι και η βάση των "κακών" που έχουν συσσωρευτεί. Η "ποιότητα" έχει αναχθεί σε ζητούμενο, επειδή μπορεί να εκτοξεύσει τις τιμές, αλλά και τα περιθώρια κέρδους. Σ' αυτό το πλαίσιο, κυβέρνηση και επιχειρηματίες δεν ενδιαφέρονται κυρίως για την αύξηση των αφίξεων, αλλά για την αύξηση των εισπράξεων, για όλο και πιο εύπορους πελάτες.
Είναι η λογική που έχει διατυπωθεί από εκπροσώπους των μεγαλοξενοδόχων στο παρελθόν, σύμφωνα με την οποία το θέμα δεν είναι ένα πουκάμισο να στοιχίζει 7 ευρώ και να πωλείται 10, αλλά να στοιχίζει 20 ευρώ και να πωλείται 40 ευρώ.
Τι θα απογίνουν οι μικρομεσαίες οικογένειες; Ηδη έχει παγιωθεί η κατάσταση όπου 3 στους 10 δεν κάνουν διακοπές, η διάρκεια για τους υπόλοιπους πλησιάζει τις 10 - 15 μέρες και ένα μεγάλο τμήμα βρίσκει λύση στο χωριό και στη φιλοξενία από συγγενείς και φίλους.
Ακόμη και τα προγράμματα του κοινωνικού τουρισμού αυξάνονται στη βάση της λογικής ότι πρέπει να στηριχθούν οι επιχειρηματίες και όχι στη βάση των πραγματικών λαϊκών αναγκών. Ακόμη περισσότερο, η όποια συζήτηση γίνεται και η αντίστοιχη υλοποίηση έργων υποδομής, έχει σαν βασικό κριτήριο την ικανοποίηση των τουριστικών αναγκών, μια διαστρέβλωση που φτάνει μέχρι την προστασία του περιβάλλοντος, το οποίο εκλαμβάνεται ως τουριστικό "ντεκόρ".
Με τέτοια κριτήρια, οποιαδήποτε αλλαγή προτεραιοτήτων για το τι εξυπηρετεί τον τουρισμό - εμπόρευμα, για το τι φέρνει μεγαλύτερο κέρδος, μπορεί να οδηγήσει στις τραγωδίες του αύριο για όλους αυτούς τους τομείς. Η αντίσταση σε αυτές τις επιλογές είναι μονόδρομος για όποιον ελπίζει και θέλει ένα καλύτερο αύριο.
Τέλος.
Αναρτήσεις
