ΟΙ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΤΩΝ ΥΠΟΥΡΓΩΝ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗΣ ΤΗΣ ΕΕ

Όπως από χθες σας προετοιμάσαμε, σήμερα θα σας παρουσιάσουμε, αναλυτικά, τα συμπεράσματα του Συμβουλίου των υπουργών Απασχόλησης (8 και 9 του Ιούνη στο Λουξεμβούργο).

Ξεκινούμε λοιπόν την ανάλυση των πρώτων σημείων απο το πρώτο εκ των δυο υπογεγραμμένων κειμένων:

1. Να βοηθιούνται οι επιχειρήσεις ώστε, αντί να κάνουν απολύσεις, να επιλέγουν "εναλλακτικές λύσεις", όπως το να επιβάλλουν «εύκαμπτα μοντέλα εργασίας και προσωρινή ρύθμιση του χρόνου απασχόλησης, ενδεχομένως και άλλες μορφές ευελιξίας μέσα στις επιχειρήσεις». Τέτοια μέτρα, σημειώνεται χαρακτηριστικά, «πρέπει να συνδυαστούν με δράσεις για την ενίσχυση της καταλληλότητας για απασχόληση, ώστε το εργατικό δυναμικό να κατευθύνεται σε νέες θέσεις και να ενθαρρύνονται οι εργαζόμενοι να εκμεταλλευτούν τις νέες ευκαιρίες» όσο διαρκεί η οικονομική κρίση. Συστήνουν ακόμα στα κράτη - μέλη να αποφεύγουν μέτρα που αποτρέπουν τη «δομική αλλαγή» ξεπερασμένων κλάδων και τομέων δουλειάς. Σύμφωνα με το Συμβούλιο, όλα τα μέτρα πρέπει να συντονιστούν, ώστε να αποφευχθούν αρνητικές συνέπειες «στην κινητικότητα της αγοράς εργασίας, την ανταγωνιστικότητα, την μακροοικονομική σταθερότητα». Δηλαδή: Οι πολιτικοί μας εκπρόσωποι ενθαρρύνουν τη γενικευμένη εφαρμογή της εκ περιτροπής εργασίας, της κατάρτισης και επανακατάρτισης, καθώς και κάθε άλλης μορφής ελαστικής απασχόλησης. Ο ομολογημένος στόχος είναι να ενισχυθεί η κινητικότητα από τη μια δουλειά στην άλλη και να μην πληγεί η ανταγωνιστικότητα.

2. Τη δημιουργία μιας αγοράς εργασίας όπου θα κυριαρχεί η "ευελφάλεια", μέσω της παροχής κινήτρων για την εργασία, τον καθορισμό «κατάλληλων επιπέδων» στις δαπάνες που αφορούν στο «μη μισθολογικό κόστος της εργασίας, ειδικά για τους εργαζόμενους με λίγα προσόντα και τις άλλες ευάλωτες ομάδες εργαζομένων». Συστήνεται ακόμα στα κράτη - μέλη να δώσουν ιδιαίτερη προσοχή στην επίτευξη «φιλικού προς την απασχόληση κόστους εργασίας», ενθαρρύνοντας τους «κοινωνικούς εταίρους να θέτουν το σωστό πλαίσιο διαπραγματεύσεων, στο οποίο θα αντανακλώνται όλες οι προκλήσεις της αγοράς εργασίας και με στόχο να εξασφαλιστεί η οικονομική σταθερότητα για βιώσιμη ανάπτυξη και για να μην πληρώνει η μια γενιά για την άλλη». Δηλαδή: Οι εργοδότες ενθαρρύνονται να μειώσουν με κάθε μέσο το μισθολογικό και μη μισθολογικό "κόστος" της εργασίας, πετυχαίνοντας ακόμα χαμηλότερους μισθούς και περικόπτοντας δαπάνες που σχετίζονται με την Κοινωνική Ασφάλιση. Σ' αυτή την κατεύθυνση ενθαρρύνονται να αξιοποιήσουν πιο αποτελεσματικά και τα κοινωνικοεταιρικά τους εργαλεία, όπως για παράδειγμα τους ξεπουλημένους εργατοπατέρες μας(συνδικαλιστές).

3. Την παροχή «επαρκούς εισοδηματικής υποστήριξης και πρόσβασης σε ποιοτικές υπηρεσίες για τους ανθρώπους εκείνους που χτυπιούνται από τις επιδράσεις της κρίσης, μέσω της χρησιμοποίησης των σύγχρονων συστημάτων κοινωνικής προστασίας, σύμφωνα με την αρχή της "ευελφάλειας", σε συνδυασμό με την αρχή της επικουρικότητας των δημόσιων οικονομικών». Σημειώνεται ακόμα ότι είναι απαραίτητο «να κρατηθούν οι εργαζόμενοι που έχασαν τη δουλειά τους σε στενή επαφή με την αγορά εργασίας, μέσω της κατάρτισης και άλλων μέτρων, προκειμένου να αποτραπεί η επιδείνωση των δεξιοτήτων τους και (η απαξίωση) του ανθρώπινου κεφαλαίου και για να αυξηθεί η ανταγωνιστικότητά τους στην αγορά εργασίας». Δηλαδή: Με αδρή χρηματοδότηση, επιδιώκουν τη δημιουργία ενός δικτύου για την παροχή στοιχειώδους κοινωνικής προστασίας, ώστε αυτοί που θα χτυπηθούν πιο έντονα από την κρίση να μην οδηγηθούν στην απόλυτη εξαθλίωση και να συγκαλυφθεί και η ανεργία.

συνεχίζεται...
Διαβάστε τη συνέχεια...

ΓΙΑΤΙ ΤΟΣΗ ΣΙΩΠΗ;;;

Πρόκειται για τη σημαντικότερη είδηση των τελευταίων χρόνων. Αποτελεί μια πολιτική κίνηση που αφορά εκατομμύρια ανθρώπους. Συνιστά επιλογή που αλλάζει όλα τα μέχρι τώρα δεδομένα στη ζωή των μισθωτών στην Ελλάδα και στην Ευρώπη.

Κι όμως, κάνουν ό,τι μπορούν για να περάσει το θέμα στα «ψιλά»!

Ο χρόνος που αφιερώνουν για να πληροφορήσουν το λαό σχετικά με τη σύσταση - απόφαση της Κομισιόν να ενταχθούν οι εργαζόμενοι (το σύνολο των εργαζομένων) στο καθεστώς της «μερικής ανεργίας» (σ.σ.: δηλαδή «τρεις μέρες εργασία - τρεις μέρες ανεργία» με αντίστοιχη μείωση μισθού) είναι το ένα χιλιοστό του χρόνου προβολής σε ραδιόφωνα και τηλεοράσεις που απολαμβάνει ο κύριος Ρουβάς για τα «τραγούδια» με τα οποία θα «μας» εκπροσωπήσει στη «Γιουροβίζιον»! Είναι το ένα εκατομμυριοστό του χρόνου που καταναλώνουν για να ακακυκλώνουν ολημερίς τα βλακώδη περί των δημοσκοπήσεων.

Πού οφείλεται αυτή η σκανδαλώδης υποτίμηση του θέματος; Να πρόκειται περί λάθους εκτίμησης για τη σημασία της είδησης εκ μέρους των ιθυνόντων των εντύπων και ηλεκτρονικών ΜΜΕ; Να διέλαθε της προσοχής των επιτελείων που συντάσσουν τις ομιλίες των κ.κ. Καραμανλή και Παπανδρέου; Πώς εξηγείται, τέτοιας βαρύτητας ζήτημα, να τους «ξέφυγε», από τον κύριο Τσίπρα μέχρι τον κ. Καρατζαφέρη;

Είναι τόσο βροντώδης και εκκωφαντική η επιχείρηση αποσιώπησης, που καμία αμφιβολία δε χωράει.

Η απόλυτη πρόσδεση των κομμάτων της Ευρωλατρείας στην πολιτική των Βρυξελλών όπως και η συνενοχή του εγχώριου πολιτικού κατεστημένου στη διαμόρφωση αυτής της πολιτικής, αυτά είναι τα στοιχεία που ορίζουν το εύρος της «δημοκρατίας» και της «δημοκρατίας» της ενημέρωσης στο πλαίσιο των αντιδραστικών πολιτικών της ΕΕ.

Ο,τι αποκαλύπτει το χαρακτήρα της ΕΕ «φιμώνεται». Ο,τι δημιουργεί αυταπάτες και συντηρεί την ανατροφοδότηση της εξαπάτησης του λαού για το ρόλο της ΕΕ, προπαγανδίζεται.

Τι πασχίζουν να κρύψουν, εξαφανίζοντας από τη δημόσια συζήτηση τις «κατευθύνσεις» της Κομισιόν;

Ότι η ΕΕ, την οποία πριν τριάντα χρόνια μας τη διαφήμιζαν σαν «παράδεισο» και που μόλις πριν λίγους μήνες μας την εμφάνιζαν σαν την «Κιβωτό του Νώε» που θα μας σώσει από την κρίση, αποδεικνύεται για μια ακόμα φορά ένας στυγνός μηχανισμός του πολυεθνικού κεφαλαίου.

Τι σημαίνει η πολιτική που «προτείνει» η ΕΕ για την Ελλάδα;

Ότι στη χώρα που:

• Οι 8 στους 10 μισθωτούς εργάζονται με εισόδημα που κυμαίνεται από 500 έως 1.000 ευρώ το μήνα.
• Οι 2 στους 3 «ημιαπασχολήσιμους» έχουν καθαρό μηνιαίο εισόδημα που δεν ξεπερνά τα 500 ευρώ.
• Το 20% των φτωχότερων Ελλήνων έχουν εισόδημα 6 φορές μικρότερο από το εισόδημα του 20% των εύπορων Ελλήνων.
• Το μέγεθος της αδήλωτης και ανασφάλιστης εργασίας εκτιμάται ότι ανέρχεται σε 25% του όγκου της δηλωμένης απασχόλησης.
• Οι περίφημες νέες θέσεις εργασίας αφορούν κατά 20% στη μερική απασχόληση και κατά 50% σε προσωρινή απασχόληση.

Εδώ, σε αυτή τη χώρα, στην Ελλάδα, τα λαϊκά στρώματα θα πρέπει πλέον να εργάζονται τις μισές μέρες δουλειάς από αυτές που δούλευαν και να ζουν με τον μισό από τον ψωρομισθό που έπαιρναν!

Εδώ, λοιπόν, σε αυτή τη χώρα, στην Ελλάδα, με τους παραπάνω «κοινωνικούς» δείκτες, με τα 680 ευρώ «βασικό» και τις 42 μορφές «ευέλικτης απασχόλησης», οι κύριοι της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του ΣΕΒ, οι «σοφοί» του ΔΝΤ, οι μεγαλέμποροι και οι μεγαλοβιομήχανοι, με τις πλάτες των καρεκλοκένταυρων του «κοινωνικού διαλόγου», υπό την «παρότρυνση» της Κομισιόν και της «ζώνης του ευρώ», θέλουν να επιβάλουν μέτρα τριήμερης ή τετραήμερης ανεργίας με αντίστοιχη μείωση μισθών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων!

Διαβάστε τη συνέχεια...

Ε.Ε.-Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ, ΕΔΩΣΑΝ ΣΤΟΥΣ ΕΡΓΟΔΟΤΕΣ ΟΤΙ ΖΗΤΗΣΑΝ ΠΡΙΝ ΤΟ ΖΗΤΗΣΟΥΝ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ «ΕΚ ΠΕΡΙΤΡΟΠΗΣ» ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ (Γ')

...και οι νόμοι των κομμάτων της

Από αυτήν την άποψη είναι τουλάχιστον προκλητικά για τους εργαζόμενους τα όσα ακούστηκαν από τους εκπροσώπους των κομμάτων, μαζί και τις συνδικαλιστικές πλειοψηφίες, αυτές τις μέρες. Αυτοί που νομοθέτησαν την εκ περιτροπής εργασία στη βάση της στρατηγικής της ΕΕ, όπως έκαναν η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, αυτοί που πίνουν νερό στο όνομα της ΕΕ και εκείνοι που είχαν καθοριστική συμβολή στη διαμόρφωση της αντιδραστικής νομοθεσίας σε βάρος των εργαζόμενων, όπως η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ, εμφανίστηκαν να σκίζουν δήθεν τα ρούχα τους για τις «συστάσεις» της ΕΕ, δηλώνοντας με ένα στόμα ότι είναι με την πλευρά εκείνων που υπερασπίζονται τα συμφέροντα των εργαζομένων.

Η πραγματικότητα, βέβαια, είναι εντελώς διαφορετική:

Με το νόμο 1892/90 της κυβέρνησης της ΝΔ, υιοθετήθηκε ο θεσμός της μερικής απασχόλησης, που άνοιξε το δρόμο για το χτύπημα, έως και την πλήρη κατάργηση της σταθερής και πλήρους εργασίας. Πατώντας σ' αυτόν το νόμο, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, με το νόμο 2639/98, καθιέρωσε την εκ περιτροπής εργασία ως μια πρόσθετη μορφή μερικής απασχόλησης.

Πιο συγκεκριμένα, ο νόμος που ψήφισε το ΠΑΣΟΚ προβλέπει (άρθρο 2, παράγραφος 2): «Επίσης, κατά τη σύσταση της σύμβασης εργασίας ή κατά τη διάρκειά της, ο εργοδότης και ο μισθωτός μπορούν με έγγραφη ατομική σύμβαση να συμφωνήσουν κάθε μορφή απασχόλησης εκ περιτροπής ανά ημέρα, εβδομάδα ή μήνα (...). Σε περίπτωση περιορισμού της δραστηριότητάς τους, ο εργοδότης μπορεί να επιβάλει σύστημα εκ περιτροπής απασχόλησης στην επιχείρησή του, μόνον εφόσον προηγουμένως προβεί σε διαβούλευση με τους νόμιμους εκπροσώπους των εργαζομένων. Οι συμφωνίες ή οι αποφάσεις της παραγράφου αυτής γνωστοποιούνται μέσα σε οκτώ (8) ημέρες από την κατάρτιση ή τη λήψη τους στην οικεία Επιθεώρηση Εργασίας».

Με άλλα λόγια, με το συγκεκριμένο νόμο, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ενέταξε την εκ περιτροπής εργασία στη μερική απασχόληση, την οποία εισήγαγε η κυβέρνηση της ΝΔ το 1990 με το νόμο 1892. Εκ περιτροπής εργασία, σύμφωνα με την ερμηνεία του νόμου, σημαίνει μειωμένη απασχόληση, κατά την οποία ο εργαζόμενος απασχολείται μεν με πλήρες ημερήσιο ωράριο, αλλά λιγότερες από τις ισχύουσες στην επιχείρηση μέρες εργασίας.

Η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ δε θα μπορούσε παρά να αφήσει τη σφραγίδα της στη διαμόρφωση της αντιδραστικής νομοθεσίας, συνδράμοντας τους εργοδότες - «κοινωνικούς εταίρους» στη μάχη που δίνουν για τα συμφέροντά τους. Η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ και η παράταξη της ΠΑΣΚΕ πρωτοστάτησαν στη διαμόρφωση του 2639/98 του ΠΑΣΟΚ. Συμμετέχοντας στον πρώτο «κοινωνικό διάλογο» το 1997, η συνδικαλιστική πλειοψηφία είχε υπογράψει το λεγόμενο «Σύμφωνο Εμπιστοσύνης κυβέρνησης και κοινωνικών εταίρων στην πορεία προς το 2000».

Αυτό το «Σύμφωνο» μνημονεύει η εισηγητική έκθεση του νόμου 2639, όπου αναφέρεται: «Τα μέτρα του νομοσχεδίου αποτελούν προϊόν του κοινωνικού διαλόγου που κατέληξε στο "Σύμφωνο Εμπιστοσύνης προς το 2000"». Για την υπογραφή του Σύμφωνου, μάλιστα, χρειάστηκε η διπλή ψήφος του τότε προέδρου της ΓΣΕΕ, στελέχους της ΠΑΣΚΕ και του ΠΑΣΟΚ, Χρ. Πολυζωγόπουλου. Οι δυνάμεις των εργαζωμένων, από την πρώτη στιγμή, είχαν καταδικάσει το «διάλογο» και διοργάνωσαν κινητοποιήσεις εναντίον του. Αντίθετα, οι παρατάξεις ΠΑΣΚΕ, ΔΑΚΕ και ΑΠ στη ΓΣΕΕ και στην ΑΔΕΔΥ επέλεξαν να συμμετάσχουν. Προς το τέλος του «διαλόγου», ΔΑΚΕ και ΑΠ (κατά την προσφιλή της τακτική η δεύτερη) αποχώρησαν, αρνούμενες να υπογράψουν το «Σύμφωνο».

Διαβάστε τη συνέχεια...

Ε.Ε.-Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ, ΕΔΩΣΑΝ ΣΤΟΥΣ ΕΡΓΟΔΟΤΕΣ ΟΤΙ ΖΗΤΗΣΑΝ ΠΡΙΝ ΤΟ ΖΗΤΗΣΟΥΝ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ «ΕΚ ΠΕΡΙΤΡΟΠΗΣ» ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ (Β')

Οι «συστάσεις» της ΕΕ...

Κατά την πρόσφατη συνεδρίαση του Συμβουλίου των υπουργών Οικονομίας και Οικονομικών της ΕΕ στις Βρυξέλλες, τη βδομάδα που μας πέρασε, το θέμα επανήλθε με πιο οξυμένο τρόπο στην επικαιρότητα. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή διαβίβασε σημείωμα προς τα μέλη του ΕΚΟΦΙΝ, ανάμεσά τους και στον Ελληνα υπουργό Οικονομίας και Οικονομικών, με το οποίο απηύθυνε συστάσεις στα κράτη - μέλη να ενθαρρύνουν τη χρήση του μέτρου της εκ περιτροπής εργασίας, αλλά και της μερικής απασχόλησης, ακόμα και με «προσωρινή» αναστολή των συμβάσεων, στο όνομα δήθεν τού να μη γίνονται μαζικές απολύσεις εξαιτίας της κρίσης.

Η υποκρισία και η πρόκληση των πολιτικών εκπροσώπων της άρχουσας τάξης ξεπέρασε κάθε όριο. Κι αυτό επειδή η ΕΕ είναι αυτή που με την πολιτική της εκτίναξε στα ύψη τα κέρδη των πολυεθνικών και την υπερσυσσώρευση κεφαλαίων. Η αδυναμία των πολυεθνικών να επενδύσουν αυτά τα κεφάλαια - τα οποία, φυσικά, δεν «εξαϋλώθηκαν» - ξανά στην παραγωγή, με υψηλές αποδόσεις, γεννά την οικονομική κρίση.

Η ΕΕ είναι αυτή που έφτιαξε το νομικό πλαίσιο, το οποίο χρειάζονται οι εργοδότες για να απολύουν σύμφωνα με όσα επιτάσσει η κερδοφορία τους, χωρίς να λογοδοτούν σε κανέναν. Ιδιαίτερα μάλιστα, όταν οι απολύσεις προκρίνονται ως η πιο αποδοτική διέξοδος προς την άνοδο, τη διατήρηση ή την ανάκαμψη των κερδών τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν οι δεκάδες χιλιάδες απολύσεις από μεγάλες πολυεθνικές επιχειρήσεις, κύρια από τον κλάδο της αυτοκινητοβιομηχανίας, σε χώρες - μέλη της ΕΕ που έχουν ήδη μπει στη δίνη της οικονομικής κρίσης.

Είναι φανερό, λοιπόν, ότι με τις «συστάσεις» της, η Κομισιόν δεν έχει στόχο να προστατέψει τους εργαζόμενους. Αντίθετα, δίνει στις πολυεθνικές ένα επιπλέον εργαλείο για να χτυπήσουν θεμελιώδη εργασιακά δικαιώματα και κατακτήσεις. Για να αντεπεξέλθουν στην οικονομική κρίση, που απειλεί τα κέρδη ή την ίδια τους την ύπαρξη - σαν μεμονωμένες επιχειρήσεις ή όμιλοι - στο πλαίσιο του ανταγωνισμού.

Διαβάστε τη συνέχεια...

Ε.Ε.-Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ, ΕΔΩΣΑΝ ΣΤΟΥΣ ΕΡΓΟΔΟΤΕΣ ΟΤΙ ΖΗΤΗΣΑΝ ΠΡΙΝ ΤΟ ΖΗΤΗΣΟΥΝ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ «ΕΚ ΠΕΡΙΤΡΟΠΗΣ» ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

Τα κόμματα και οι δυνάμεις της "ευρωλατρείας'', που έσπευσαν, δήθεν, να κρατήσουν αποστάσεις από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, είναι αυτοί που νομοθέτησαν προκαταβολικά το αντιδραστικό μέτρο προς όφελος των εργοδοτών.

Στις αρχές του περασμένου Δεκέμβρη, ο πρόεδρος του ΕΒΕΑ, εκπροσωπώντας τους εργοδότες της Αθήνας και συνολικά την τάξη του, έριξε στο τραπέζι την πρόταση να δουλεύουν οι εργαζόμενοι τρεις ή τέσσερις φορές τη βδομάδα, με αντίστοιχη μείωση στις αποδοχές τους, προκειμένου να ξεπεράσουν οι επιχειρήσεις με το μικρότερο δυνατό κόστος την επερχόμενη οικονομική κρίση. Με άλλα λόγια, ο Κ. Μίχαλος ζήτησε από την κυβέρνηση πιο θαρρετά να σπρώξει τους εργαζόμενους στη φωλιά του λύκου, να μετακυλήσει εξ ολοκλήρου στην πλάτη τους τις συνέπειες της κρίσης, για να πάρει ανάσα η εργοδοτική κερδοφορία, τώρα που μπήκε στον κύκλο της οικονομικής κρίσης.

Οι προτάσεις του ΕΒΕΑ συμπληρώθηκαν και ολοκληρώθηκαν λίγες μέρες αργότερα, όταν ο Κ. Μίχαλος ζητούσε να καλύπτει ο ΟΑΕΔ το υπόλοιπο από το μισθό που θα έχαναν οι εργαζόμενοι σε περίπτωση εφαρμογής της «εκ περιτροπής εργασίας». Δηλαδή, να πληρώσουν οι ίδιοι οι υπάλληλοι από την τσέπη τους (δικά τους είναι τα λεφτά του ΟΑΕΔ) το δικό τους μισθό, εξασφαλίζοντας επί της ουσίας τζάμπα - πέρα για πέρα - εργατική δύναμη στον εργοδότη τους.

Κι όμως, ο εκπρόσωπος των μεγαλοεργοδοτών δεν κατέβαζε ιδέες από το κεφάλι του. Κι αυτό, επειδή, τόσο η ΝΔ από το 1990, αλλά πιο ολοκληρωμένα το ΠΑΣΟΚ, σαν κυβέρνηση το 1998, είχαν φροντίσει να νομοθετήσουν προκαταβολικά για το μεγάλο κεφάλαιο, κατοχυρώνοντας με κάθε λεπτομέρεια την «εκ περιτροπής εργασία». Αλλωστε, λίγες μέρες μετά την πρώτη δημόσια διατύπωση της πρότασής του, ο Κ. Μίχαλος παραδέχτηκε ότι το νομικό πλαίσιο υπάρχει και ότι αυτό που χρειάζεται είναι η πιο αποφασιστική εφαρμογή του.

Διαβάστε τη συνέχεια...